18 kwietnia, 2022

Spikerzy Plenarni

Prof. dr hab. Zbigniew Greń jest profesorem zwyczajnym w Instytucie Slawistyki Zachodniej i Południowej Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1996-1999 był zastępcą dyrektora Instytutu Slawistyki Polskiej Akademii Nauk, w latach 1999-2007 dyrektorem tego Instytutu, a w latach 2005-2012 prodziekanem Wydziału Polonistyki na Uniwersytecie Warszawskim, od 2012 r. jest jego dziekanem.

Absolwent filologii słowiańskiej ze specjalizacją bohemistyka na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie, gdzie w 1979 uzyskał tytuł magistra, w 1985 doktora nauk humanistycznych. W latach 1983-2012 był zatrudniony w Instytucie Slawistyki (dawniej Słowianoznawstwa) PAN, gdzie w 1994 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego, a w 2002 r. tytuł profesora. Od 2002 roku związany również zawodowo z Uniwersytetem Warszawskim.

Zakresy jego działalności naukowej to: językoznawstwo slawistyczne, zwłaszcza bohemistyka i śląskoznawstwo, w tym problematyka pogranicza śląsko-czesko-słowackiego na Śląsku Cieszyńskim, realizowane w ramach następujących subdyscyplin językoznawczych : socjolingwistyka, leksykologia, dialektologia, semantyka i składnia w ujęciu porównawczym, czesko-polskim, badania interdyscyplinarne, w tym relacje między językiem i tożsamością. Jest autorem ponad 150 publikacji naukowych, w tym 4 książek autorskich i 2 współautorskich.

Jest m.in. wieloletnim członkiem Komitetu Slawistów Polskiej Akademii Nauk, jego przewodniczącym w obecnej kadencji, a także członkiem Międzynarodowego Komitetu Slawistów, Polsko-Czeskiego Towarzystwa Naukowego (sekretarzem naukowym), Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, Komisji Socjolingwistyki przy Międzynarodowym Komitecie Slawistów, Rady Centrum Badań nad Kulturą Warszawy oraz Rady Naukowej Instytutu Slawistyki Polskiej Akademia Nauk. Uczestniczy w pracach zespołów redakcyjnych i rad naukowych czasopism: : Cognitive Studies | Études cognitives, Nová čeština doma a ve světě, Prace Filologiczne, Rocznik Slawistyczny.

Halina Kurek

Prof. dr hab. Halina Kurek jest profesorem zwyczajnym na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz kierownikiem Katedry Lingwistyki Kulturowej i Socjolingwistyki. W latach 1971–1976 studiowała polonistykę na Uniwersytecie Jagiellońskim. Pracę doktorską obroniła w roku 1981, habilitowała się w roku 1991, w roku 1996 uzyskała tytuł naukowy profesora, a w roku 2004 stanowisko profesora zwyczajnego UJ. Jej zainteresowania naukowe koncentrują się na opisie przemian polszczyzny mówionej miast i wsi ujmowanych w aspekcie socjolingwistycznym, kulturowym i komunikacyjnym, a także wokół onomastyki i kultury języka polskiego. Jest autorką ponad stu trzydziestu prac naukowych, w tym książek: Metodologia socjolingwistycznego badania fonetyki języka mówionego środowisk wiejskich (na przykładzie kilku wsi Beskidu Niskiego) (1990), Przemiany językowe wsi regionu krośnieńskiego. Studium socjolingwistyczne (1995), Przemiany leksyki gwarowej na Podkarpaciu (2003), Polszczyzna mówiona inteligencji (2008), współautorką Bibliografii dialektologii polskiej (od roku 1976 do 1980) (1986), Bibliografii dialektologii polskiej (od roku 1981 do 1985) (1990), Wyboru tekstów języka mówionego mieszkańców Krakowa (1979), a także redaktorem kilkunastu tomów zbiorowych, w tym serii Podkarpackie spotkania. Literatura – Język – Kultura. Jest przewodniczącą Komisji Językoznawstwa PAN (Oddział w Krakowie) oraz członkiem kilku towarzystw naukowych i regionalnych.